ملامت

چه بهشتی و چه حوری چه شرابی و چه حالی
هر چه در وعده شنیدم همه شد خواب و خیالی
نه در دیر زنم من نه درمیکده دیگر
که روم سوی خرابات از این کهنه حوالی
هر چه کردم همه پوچ است به هیچم نخریدند
مانده ام با دل خود نیست جوابی و سوالی
کار امروز به فردا نه بود سود، زیان است
از خجالت عرقم خشک شد از واژه ی فالی
بار سنگین ملامت سردوشم همه عمر است
می کشم در دل شب تا به سحر ساغر خالی